Nikšićki romansero ističe se svojom originalnošću i oštrinom, a korice zbirke krasi motiv „romantiziranog, sofisticiranog boksera“, što simbolično oslikava poetski izraz autora. Zbirka je prepoznata kao provokativna i autentična, jer kroz parodijsko izvrtanje kulturnih kodova donosi gorku društvenu kritiku ispisanu karnevalskim, često bezobzirnim jezikom, što stihove drži na granici umjetničke provokacije. Lirski subjekat je „čovjek pada“, društveno izopćen i u sukobu sa sopstvenim identitetom, zarobljen u specifičnim lokalnim i univerzalnim tenzijama. Kroz slojevitu komunikaciju sa biblijskim motivima, zbirka istražuje unutrašnji paradoks i tragičnost antijunaka koji naslućuje mogućnost spasenja, ali mu je ona nedostižna. Ova poezija, definisana kao antipoezija, snažno odražava složenost i težinu ljudskog i društvenog pada, ostavljajući dubok utisak kroz izražen lirski i društveni angažman.